Ludzie lubią zagłębiać się w przeszłość. To rzecz niepodlegająca w żadnym momencie negacji. Bo jak inaczej wytłumaczyć miliony muzeów na całym świecie, gdzie ludzie z wszystkich krajów i wszystkich kontynentów zmierzają, by podziwiać wspaniałe zabytki, które w jakimś stopniu odkrywają tajemnice przeszłości, a jednocześnie czynią ją bardziej intrygującą. Jak wytłumaczyć coroczne wycieczki do miejsc, gdzie stare spotyka się z nowym. Tak więc muzea będą zawsze, a od ich eksponatów i sposobów ich przedstawiania zależeć będzie, które muzea będą najczęściej odwiedzać poszukujący wrażeń. W Krakowie na przykład powstało zupełnie nietypowe muzeum, o którym chciałbym dziś napisać kilka słów. To muzeum Drugiej Wojny Światowej. Tematyka – jeśli mogę się tak wyrazić – raczej niewyróżniająca tego muzeum ponad inne. Takich obiektów jest przecież w Polsce (i nie tylko, bo tragedia Drugiej Wojny Światowej dotknęła wiele krajów na całym świecie) jest stosunkowo dużo. Jednakże sposób oprowadzania i opisywania znajdujących się tam eksponatów jest unikatowy. Na cały pomysł wpadli mieszkańcy, którzy zamieszkują dom seniora oraz ich opiekunka. Dwóch mieszkańców tego domu jest weteranami, którzy brali udział w wojnie. Mają więc niezwykle dużo do opowiedzenia w tym temacie. Są naocznymi świadkami, a jak dobrze wiemy, żadna książka ani żaden przewodnik nie opowiedzą nam jak było lepiej, niż ktoś, kto na własnej skórze doświadczył tego wszystkiego, co się wtedy wydarzyło. Część personelu domu seniora wzięła więc na siebie odpowiedzialność za przygotowanie merytoryczne weteranów do oprowadzania wycieczek. Pozostała część personelu ma swój stały obowiązek: opieka nad osobami starszymi. Jak się okazało, tacy przewodnicy stali się ulubionymi dla rzeszy dzieci i młodzieży, którzy w ramach szkolnych lekcji i zajęć przybywają do muzeum na lekcje historii. Pomysł to także doskonały z tego względu, że jest to świetna motywacja dla innych weteranów, aby zechcieli opowiedzieć młodym o swoich przeżyciach.